Close

januari 28, 2018

Van Vrije Vrouw Naar Moeder

Het kan weken, maanden of jaren duren voordat we ons thuis voelen in onze moederrol. Onderschatten we de verandering van ‘vrije’ vrouw naar moeder soms niet? Vinden we dat dit allemaal vanzelf zou moeten gaan? Wat helpt ons bij deze enorme verandering in ons leven?
Zodat we ons vrij en vredig voelen: Van Vrije Vrouw Naar Moeder.

Totdat ik zwanger werd en een kind je kreeg, waren mijn activiteiten veelal naar buiten gericht.
Mijn energie, mijn aandacht was altijd naar buiten gericht.
Op werk, ervaring opdoen, studeren en kennis opdoen, vakanties, afspreken met vrienden…
Leuke dingen doen: altijd activiteiten buiten mezelf.

En het moment dat ik ziek was, bijvoorbeeld, vroeg ik mezelf af: “Hoe heeft het zover kunnen komen?” of “Hoe gaat het nu eigenlijk met mij?”

De ziekte of onrust dwong mij eigenlijk om mijn aandacht weer naar binnen te keren.
En op het moment dat ik zwanger werd en een kind kreeg, werd die aandacht automatisch ook veel meer naar binnen gekeerd.
Alleen al zwangerschap doet heel veel met je lijf en gaat je aandacht al automatisch meer naar binnen.

Alleen het grote verschil is natuurlijk met een kindje dat gaat niet over. En dan denk je: “Nou, kom we gaan er weer tegenaan”

Maar dat gaat niet: Een kindje blijft.

Dus die aandacht blijft min of meer altijd voor een groot deel meer naar binnen gekeerd.
Zeker die eerste jaren, omdat je dan je handen er vol aan hebt.
En in zekere zin wordt het leven ook simpeler en trager: Je bent meer thuis. Je bent soms een paar dagen achtereen zonder een volwassene om je heen bijvoorbeeld.
En dat kan voor sommige vrouwen kan dat heel bedreigend overkomen. Dat klinkt nu heel dramatisch, maar als je je aandacht meer naar binnen gekeerd raakt en je merkt bij jezelf op dat je daar heel onrustig van wordt.

Dat je het gevoel hebt dat de muren op je af komen als je alleen met de kinderen thuis bent of dat je enorm gaat vervelen en dat het echt een soort weerzin bij je opwekt.
Dan kan het zo zijn dat die energie meer naar binnen gekeerd raakt je eigenlijk geconfronteerd wordt met jezelf. Met misschien wel een innerlijke leegte of innerlijke pijn. En als ik naar mezelf kijk, dan kan het me soms zo ineens overvallen. Dan ben ik alleen met de kinderen bijvoorbeeld, heb ik geen afleiding en dan merk ik dat ik me eigenlijk een soort van verveel.
Terwijl ik geen seconde stil kan zitten zo’n dag.

Dus een soort innerlijke verveling: het is gewoon innerlijke onrust eigenlijk. En ik merkte dat de bijvoorbeeld hele dag op mijn telefoon zit of de neiging heb om af te spreken. Gewoon omdat ik mij onrustig voel.

Als ik mijzelf bewust ben daarvan, dan kies ik er steeds vaker voor om die onrust , die verveling, aan te gaan.

En dat voelt in het begin als een enorme knieval. Maar als ik mij daar eenmaal aan overgeef dan word ik altijd eerst soort overspoeld door hun enorme vermoeidheid.
Maar echt, bijna minuten later voelt het meteen veel rustiger:
Dan voel ik veel meer verbindingen met mezelf en zie ik veel meer details van wat mijn kinderen doen zie ik wat ik van ze kan leren.
Zo als zij in het moment leven, heb ik veel meer lol met ze.
Het zorgt voor veel meer verbinding in mezelf en dus met mijn kinderen.
Die innerlijke onrust nodigt ook uit: die is er niet voor niks. We worden niet voor niks onrustig. Er vraagt iets om aandacht.

Dus ik zou je willen uitdagen: Als je vandaag of morgen ook overvallen wordt door een soort – of misschien niet overvallen – maar een soort onrust ervaart in jezelf of verveling of dat je denkt ik: Ik heb vandaag helemaal geen zin in mijn kinderen.” Dat je bij dat gevoel blijft stilstaan, in plaats van afleiding te zoeken in de buitenwereld.

Ga dat eens aan. Kijk eens wat het je te zeggen heeft, kijk eens wat het je brengt vooral.
Dus ik daag je uit…Van Vrije Vrouw Naar Moeder